هوا را از من بگیر ، اما

خنده ات را نه .

. . .

خنده ات که رها می شود

و پرواز کنان در آسمان مرا می جوید

تمامی درهای زندگی را

به رویم می گشاید .

. . .

آنگاه که چشم می گشایم و می بندم ،

آنگاه که پاهایم می روند و باز می گردند ،

نان را ، هوا را ،

روشنی را ، بهار را ،

از من بگیر

اما خنده ات را هرگز

تا چشم از دنیا نبندم .

 . . .        پابلو نرودا                                                        ۳۰ تیر ۸۶