حس  ه

عجیب      

گیرا  

و   گرمی   

در قلب و روحم زنده می شه  . 

شاید به  رابطه  سرشار از صداقت دوستانم بر می گرده .

 شاید به همین دلیل  وقتی کسی من رو دوست خطاب می کنه

 احساس می کنم  یه صداقت و بی  نیرنگی  پر رنگی میونمون شکل گرفته .

البته 

این خطر هم هست که  حساسیت به این شکل  نمای واقعیت رو کم رنگ کنه

پس آگاهانه به حسم میدان می دم

این جوری بهتره .

یه جایی خوندم :

لذت داشتن يه دوست خوب

 توي يه دنياي بد       مثل

 خوردن يه فنجون شكلات گرم زير برفه !

 درسته که هوا رو گرم نميکنه

ولی دلتو گرم ميکنه .

. . .                  ۸ ابان ۸۶